मराठी कवितेच्या प्रवासात काही संग्रह असे असतात, जे केवळ कवितांचा संच नसतात; तर ते एका काळाचे, एका नात्याचे आणि एका अंतर्मुख प्रवासाचे साक्षीदार असतात. सतीश सोळांकूरकर यांचा 'एकांताचा दिवा' हा असा एक विलक्षण कवितासंग्रह आहे. आज या संग्रहाला अनेक वर्ष पूर्ण होत असताना, तो परत एकदा नव्या देखण्या रूपात वाचकांसमोर येतो आहे आणि म्हणूनच या संग्रहाकडे मागे वळून पाहताना त्याचा काव्यात्म, भावनिक आणि ऐतिहासिक अर्थ अधिक ठळकपणे समोर येतो. 'एकांताचा दिवा' हा संग्रह वाचताना लक्षात येते की ही कविता ओरडत नाही; तर ती हळूच उजेड देते. एकांत इथे नकारात्मक नाही, तर तो सर्जनशीलतेचा अवकाश आहे. हा दिवा अंधार घालवण्याचा नाही, तर अंधारातही स्वतःशी संवाद साधण्याचा आहे. म्हणूनच या कविता काळाच्या पुढे जातात, कारण त्या काळाच्या आत खोलवर रुजलेल्या आहेत. 'एकांताचा दिवा' ही त्या अदृश्य मैत्रीची, हरवलेल्या वहीची, न सापडलेल्या चेहऱ्यांची आणि अजूनही जिवंत असलेल्या कवितेची गोष्ट आहे. अठरा वर्षांनंतरही हा दिवा विझलेला नाही. उलट, तो अधिक शांत, अधिक परिपक्व उजेड देतो आहे. आणि कदाचित, यालाच खरी कविता म्हणतात. -दिलीप भोसले